Początki i rozwój ruchu robotniczego w Rosji. Opóźniony w Rosji rozwój przemysłu, przebiegający już w okresie wzrastającej koncentracji kapitału, sprzyjał powstawaniu dużych skupisk proletariackich. Większość spośród rzeszy robotników fabrycznych, liczącej w 1900 r. ponad 2 mln ludzi, pracowała w dużych zakładach przemysłowych. Stanowiło to czynnik ułatwiający zrozumienie przez proletariat wspólnoty i odrębności swoich interesów oraz stwarzało korzystne warunki dla organizacji jego walki o wyzwolenie społeczne. Jednym z pierwszych jej przejawów był strajk 800 tkaczy Przędzalni Newskiej w Petersburgu. Bardzo ostre represje, jakie ze strony władz carskich spadły na strajkujących, ukazały konieczność podjęcia przez proletariat rosyjski również i walki politycznej z istniejącym reżimem. Koncepcja łącznej walki o poprawę położenia ekonomicznego proletariatu była głównym hasłem działalności pierwszych organizacji robotniczych w Rosji. W 1875 r. Eugeniusz Zasławski i Polak Jan Rybicki zorganizowali w Odessie Związek Robotników Południowej Rosji, a trzy lata później Wiktor Obnorski z Petersburga był Głównym założycielem Północnego Związku Robotników Rosyjskich, Związek ten w swym programie żądał między innymi wprowadzenia wolności słowa i druku, zniesienia podatków pośrednich, wprowadzenia bezpłatnego nauczania oraz skrócenia dnia pracy.



Weź kredyt mieszkaniowy z bezpłatnym doradcą | tworzenie sklepow internetowych | Wieloletnia Prognoza Finansowa JST | rodzina na swoim | windykacja